W 1939 zmobilizowany, służył w Ośrodku Zapasowym Podolskiej Brygady Kawalerii w Stanisławowie. Po agresji ZSRR na Polskę 23 września 1939 przeszedł granicę polsko-węgierską w Jabłonicy. Internowany na Węgrzech, polski komendant obozu internowanych w Bergnez. W końcu grudnia 1939 przez Budapeszt przedostał się do Paryża. W Polskich Siłach Zbrojnych oficer łącznikowy Naczelnego Wodza do Rady Narodowej RP. Po upadku Francji w czerwcu 1940 ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W latach 1942–1947 członek Wojskowego Trybunału Orzekającego.
Po II wojnie światowej pozostawał na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii. Po śmierci został pochowany na cmentarzu Fulham North Sheen.
4 marca 1930 ożenił się z Walerią Capińską. Małżeństwo pozostało bezdzietne. Dwaj jego pasierbowie służyli w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2862 – 10 sierpnia 1922 (udekorowany 17 kwietnia 1921 we Lwowie przez gen.