W wyborach 1935 roku został wybrany zastępcą senatora IV kadencji (1935–1938) z województwa poleskiego. Po zrzeczeniu się mandatu przez senatora Józefa Taubego złożył 4 lutego 1938 roku ślubowanie i został senatorem.

Podczas kampanii wrześniowej był szefem taborów Grupy Ob.W.21. 17 września1939 roku przekroczył granicę z Rumunią w Kutach. Od września do grudnia 1939 roku internowany w Rumunii. W styczniu 1940 roku zbiegł do Bukaresztu, gdzie otrzymał paszport na nazwisko Orliński. Przez Modenę dotarł do Paryża i podjął służbę w obozie w Coëtquidan. Po upadku Francji ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W latach 1940–1942 służył w 3. Brygadzie Kadrowej. W 1942 roku był założycielem i komendantem Chóru Wojska Polskiego (po demobilizacji przemianowanego na Chór im. Fryderyka Chopina), a jego oddziałem macierzystym był I Oficerski Baon Szkolny. W latach 1944–1946 pełnił funkcję kwatermistrza Ośrodka Prac Okupacyjnych Zarządu Wojskowego.

Zmarł 16 listopada 1973 roku w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury (kwatera BA, grób 354).