Zastawka pnia płucnego () – zastawka tętnicza w sercu zapobiegająca cofaniu się krwi z pnia płucnego do prawej komory.
Anatomia Zastawka pnia płucnego składa się z trzech płatków półksiężycowatych (valvulae semilunales) przedniego, prawego i lewego, którym na ścianie pnia płucnego odpowiadają uwypuklenia tworząc razem trzy zatoki pnia płucnego (sinus trunci pulmonalis).
Fizjologia Czynność zastawki pnia płucnego polega na zapobieganiu cofania się krwi z pnia płucnego do prawej komory serca.
Faza skurczowa Ponieważ zastawka trójdzielna jest zamknięta, płatki zastawki pnia płucnego rozstępują się w kierunku ściany tętnicy płucnej i krew jest wyrzucana do płuc.
Faza rozkurczowa Cofająca się krew wypełnia płatki półksiężycowate, powodując ich automatyczne zamknięcie oraz szczelne dociśnięcie ich brzegów do siebie.