Panowanie Bezpośrednio po śmierci wuja Ernesta I objął rządy w księstwie jako Ernest II w dniu 7 lutego 1908 roku. Jednocześnie został dowódcą Turyńskiego Regimentu Piechoty nr 153 oraz Saksońskiego Batalionu Myśliwskiego nr 12 we Freibergu. W tym samym roku cesarz Wilhelm II nadał mu Order Orła Czarnego. Jako władca bliski ludowi przyjmował regularnie audiencje. Wyrażał posłuchanie każdemu, kto był tym zainteresowany. Ernest II śledził na bieżąco badania naukowe i rozwój techniki. Posiadał jedno z pierwszych aut w swoim księstwie. Patronował podróży badawczej na Spitsbergen. Podejmował podróżników odwiedzających księstwo. Otwierał nowe lotniska.
Z chwilą wybuchu I wojny światowej Ernest II został dowódcą Ósmego Turyńskiego Regimentu Piechoty nr 153 wchodzącego w skład IV Korpusu Armii Niemieckiej. W dniu 19 sierpnia 1914 roku został mianowany generałem, a po bitwie nad Marną odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy. Po przebyciu choroby w sierpniu 1916 wrócił do aktywnej walki. W październiku 1918 roku w obliczu zbliżającej się klęski, gdy istnienie monarchii było coraz bardziej zagrożone, zwlekał z wprowadzeniem choćby częściowych reform, w tym z wprowadzeniem nowego prawa wyborczego. 7 listopada 1918 roku wybuchły w księstwie zamieszki. Książę próbował jeszcze ratować sytuację uzupełniając skład rządu o grupę socjaldemokratów.