Sorocko (ukr. Сороцьке, Soroćke) – wieś w rejonie tarnopolskim.

Pod koniec XIX w. część wsi nazywała się Mytnica. W Galicji w powiecie skałackim, w II RP w trembowelskim. Pod okupacją niemiecką istniała gmina Sorocko w Kreishauptmannschaft Tarnopol.

W 1870 r. hr. Wacław Baworowski kupił Serocko dla swojego syna Michała, tworząc tu mocno rozwinięty folwark z kuźniami, cegielniami i wapiennikami oraz sadami owocowymi.

W okresie międzywojennym we wsi przeważali Ukraińcy, działała tu silna placówka OUN. Polacy stanowili 25% mieszkańców. Po wkroczeniu Sowietów ostatnia właścicielka Sorocka, Maria Baworowska, została aresztowana przez NKWD. Zmarła w 1940 r. w więzieniu w Tarnopolu.

W 1944 r. nacjonaliści ukraińscy z UPA dokonali zbrodni w Sorocku, zabijając łącznie 112 Polaków, w tym miejscowego proboszcza ks. Adama Drzyzgę.

Do 2020 w rejonie trembowelskim.