Lotnictwo niemieckie rozpoznawało, bombardowało i ostrzeliwało oddziały.

21 maja, o świcie, ruszyło niemieckie natarcie na lasy szackie z kilku kierunków: od strony Miernik, z Szacka, z Kropiwnik, Zabłocia i Huty Ratneńskiej. Natarcie było wspierane czołgami i ogniem artylerii. W wyniku walk Niemcy zepchnęli oddziały 27 WDP AK i oddziały sowieckie do północnej części lasów. Wieczorem 21 maja oceniono, że dalsze prowadzenie walki przez całość Dywizji na zapleczu operacyjnym, jest niemożliwe. Nie było też dostaw zaopatrzenia i amunicji. Ponieważ nie było zezwolenia dowództwa na opuszczenie Wołynia, postanowiono dyslokować się za front, na stronę sowiecką. Podjęto decyzję przebijania się w kierunku północno-wschodnim do rejonu Dywina, skąd miało nastąpić sforsowanie Prypeci (w tym czasie linia frontu niemiecko-sowieckiego), a dalej do rejonu Police, na południowy wschód od Kamienia Koszyrskiego. Dywizja miała przebijać się na trzech kierunkach, w trzech kolumnach. Nocą 21/22 maja 1944 r. oddziały 27 WDP AK wyszły poza pierścień okrążenia, pokonując rozległe bagna nie obsadzone przez nieprzyjaciela. W międzyczasie dowódca dywizji otrzymał od Komendanta Głównego AK rozkaz przegrupowania sił za Bug.