W 1923 roku powrócił do Polski i otworzył w Warszawie własną szkołę baletową. W latach 1925–1926 był zaangażowany jako tancerz i baletmistrz w Teatrze Wielkim. Opracował m.in. choreografię do opery Filenis, wystawił własne divertissement złożone z tańców egzotycznych. Występował m.in. w partii tytułowej w Panu Twardowskim, w partii Dorcona w Daphnis i Chloé. Współpracował też jako tancerz i choreograf z teatrami: Nowości, Stańczyk, Perskie Oko. Jako znawca tańców ludowych, obrzędowych, egzotycznych i salonowych opracował rozprawę Taniec ludowy, dworski i towarzyski wydrukowaną w zbiorowej monografii Taniec pod redakcją Mateusza Glińskiego. Był autorem artykułów o tańcu opublikowanych w czasopismach polskich i zagranicznych (m.in. dla Dancing Times o polskich tańcach ludowych i narodowych). W latach 1926–1927 redagował miesięcznik Taniec i Rozrywka, w którym opisywał m.in. swoje wrażenia z obserwacji tańców w Chinach, Indiach i Japonii. Opracował Podręcznik do nauki baletu, który uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej. W 1927 roku został wybrany na stanowisko prezesa zarządu Głównego Związku Zawodowych Nauczycieli Tańca w Polsce.
Kuryłło był mężem amerykańskiej tancerki Annie Laurie St.