W scenie przekazu Bodhidharma mówi: „Ten, który otrzymuje mój szpik, to Huike, ten, który otrzymuje moje kości, to Daoyun, ta, która otrzymuje moje ciało, to Zongchi”Wendi L. Adamek. The Mystique of Transmission, s. 154.. Po mistrzu chan Hezem przekaz szaty stał się wyrazem przekazu z „umysłu do umysłu”Wendi L. Adamek. The Mystique of Transmission, s. 295.. Przekazy szaty sfabrykowano jako wyraz bliskich związków z indyjskimi patriarchamiJinhua Jia. The Hongzhou School of Chan Buddhism, s. 87..
Przekazywano także miski i sutry. Bodhidharma przekazał oprócz szaty również egzemplarz Sutry Lankawatary.
Przekaz był uważany za kompletny jedynie wtedy, gdy uczeń otrzymał certyfikat od mistrza, który udowadniał członkostwo w rodzinie przekazu. Nosił on różne nazwy: „certyfikat dziedziczenia” (chiń. 嗣書 sishu), lub „certyfikat dziedziczenia Dharmy” (chiń. 嗣法書 sifashu, fasishu). Prawdopodobnie taki certyfikat był konieczny do objęcia stanowiska opata klasztoru, chociaż było to zasadniczo jedynie potwierdzenie ukończenia treningu chan pod kierunkiem mistrza. Również wtedy uczeń otrzymywał nowe, tzw.