w końcu społeczność chan za pierwszy bezsłowny przekaz zaczęła uważać scenę między Buddą a Mahakaśjapą w czasie kazania na górze Sępa.
Teksty te ujawniają unikatową i uduchowioną formę komunikacji ukierunkowanej na ostateczny cel poszukiwań religijnych – urzeczywistnienie oświecenia.
Literatura gong’anowa jest zasadniczo skomponowana ze „spotkaniowych dialogów”, jednak różni je format, gdyż zawiera ona krótki wybór dialogów uzupełnionych komentarzami jednego lub większej ilości mistrzów. Ostatecznie stały się one klasyką pedagogiki szkoły chanJohn McRae. The Northern School nad the Formation of Early Ch’an Buddhism, s. 74..
Zarówno „spotkaniowe dialogi”, jak i teksty gong’anowe stały się podstawowymi składnikami literatury „przekazu lampy” (chuandeng), która zajmowała się historią przekazu – czyli zasadniczo tym samym, co „dialogi spotkaniowe”. Jednak nie zajmuje się ona pojedynczym mistrzem i jego krótkim spotkaniem z uczniem, ale zawiera najbardziej reprezentatywne nauki mistrzów chan danego okresu. Ponieważ każdy mistrz jest pokazywany w kontekście jego własnego religijnego pokolenia, rezultatem jest złożone drzewo genealogiczne dopełnione wieloma „dialogami spotkaniowymi”John McRae. The Northern School nad the Formation of Early Ch’an Buddhism, s.