Juliusz Henryk Teisseyre (ur. 3 czerwca 1933 we Lwowie, zm. 24 lutego 1991 w Turku) – polski geolog, petrograf.
Życiorys Był synem Henryka Teisseyre, brat Andrzeja Teisseyre. Szkołę średnią ukończył we Wrocławiu w 1951. W latach 1951–1956 studiował geologię na Uniwersytecie Wrocławskim.
Po ukończeniu studiów pracował w Pracowni Petrografii Zakładu Nauk Geologicznych PAN w Warszawie, gdzie w 1964 uzyskał stopień doktora nauk geologicznych na podstawie pracy pt. Budowa geologiczna wschodniej części okrywy granitu Karkonoszy w okolicach Miedzianki.
W następnych latach głównym tematem badawczym był metamorfik i związane z nim deformacje tektoniczne Rudaw Janowickich i Grzbietu Lasockiego.
W 1967 uzyskał państwowe stypendium norweskie w ramach którego prowadził badania terenowe w okolicach Byglandsfiordu. Następnie w 1969 wykonywał kartowanie geologiczne terenów krystalicznych na półwyspie Varanger.
Kontynuując badania kartograficzne i petrograficzne w metamorfiku Rudaw Janowickich i Grzbietu Lasockiego podjął próbę uporządkowania podziału tamtejszych skał na grupy i formacje skalne oraz określenia ich wieku na podstawie litostratygrafii.