Adaptacja do drapieżnictwa Większość gatunków ptaków potrafi wykryć zbliżającego się drapieżnika podczas jednopółkulowego snu wolnofalowego. Podczas lotu ptak utrzymuje czujność wzrokową, śpiąc i trzymając jedno z oczu otwarte. Wykorzystywanie USWS przez gatunki ptaków jest wprost proporcjonalne do zagrożenia ze strony drapieżników – innymi słowy rośnie wraz ze wzrostem tego zagrożenia.
Przeżycie najlepiej dostosowanych Ewolucja waleni i ptaków mogły doprowadzić do powstania mechanizmów zwiększających szanse na uniknięcie drapieżników. Pewne gatunki, zwłaszcza ptaków, które nabyły zdolność spania jedną półkulą mózgu, zdobyły przewagę w postaci większych szans na ucieczkę przed drapieżnikiem w przeciwieństwie do gatunków, które tej zdolności nie rozwinęły.
Regulacja przez otoczenie Ptaki potrafią spać bardziej efektywnie obiema półkulami naraz (sen dwupółkulowy wolnofalowy), gdy znajdują się w warunkach zapewniających im bezpieczeństwo. W bardziej niebezpiecznym środowisku wzrasta wykorzystanie USWS. Bardziej opłaca się spać obiema półkulami, jednak plusy snu jednopółkulowego przeważają nad jego minusami w warunkach ekstremalnych. Pogrążone w śnie jednopółkulowym wolnofalowym, ptak śpi z jednym okiem otwartym, skierowanym w stronę, z której najbardziej spodziewać się może drapieżników.