Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w wywiadzie (polska szkoła wywiadu pod kamuflażem Oficerskiego Kursu Doskonalenia Administracji Wojskowej) został zaprzysiężony 29 grudnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku w ramach operacji „Window” dowodzonej przez kpt. naw. Mieczysława Kuźmickiego. Maksyś dostał przydział do wywiadu ofensywnego Referatu „Zachód” Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej AK na stanowisko oficera ośrodka wywiadowczego „1 AW”, następnie „51 KK”. Od października 1943 roku służył w ekspozyturze „Lombard” na stanowisku inspektora sieci wywiadowczych (agentury w Elblągu, Królewcu, Berlinie, Wiener Neustadt, ponadto współpracujący agent w Gestapo w Warszawie).
Po upadku powstania warszawskiego nie ujawnił się. 5 września 1944 roku został wywieziony przez Niemców do obozu w Pruszkowie. Uciekł z tego obozu i w styczniu 1945 roku wrócił do Warszawy. Nawiązał kontakt z NSZ. Przeniósł się na Górny Śląsk. Ujawnił się w 1947 roku. Pracował w wielu zakładach przemysłowych Śląska, a później administracji budownictwa Warszawy.