Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 pracował jako w Ministerstwie Opieki Społecznej, jako naczelnik Wydziału Ochrony Pracy w Rolnictwie, został członkiem PSL „Piast”, w latach 1922-1927 był z ramienia tej partii posłem na Sejm RP. Po zakończeniu kadencji parlamentarnej został pracownikiem Ministerstwa Rolnictwa, następnie Związku Izb i Organizacji Rolniczych RP, w którym odpowiadał za sprawy zagraniczne. W czasie II wojny światowej próbował przedostać się do Wielkiej Brytanii, w 1942 został aresztowany na Węgrzech i osadzony w obozie we Flossenbürgu.
Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. W 1945 został prezesem Zjednoczenia Polskiego Uchodźstwa, najpierw w amerykańskiej strefie okupacyjnej, następnie w trzech strefach okupacyjnych. W latach 1946–1949 był prezesem Zjednoczenia Polskiego Uchodźstwa Wojennego. Następnie zamieszkał w Wielkiej Brytanii, został członkiem Stronnictwa Ludowego „Wolność”. 7 kwietnia 1949 został ministrem bez teki w rządzie Tomasza Tomaszewskiego, a 20 lipca 1949 objął w rządzie nowo powstałe Ministerstwo dla Spraw Obywateli Polskich na Obczyźnie. Stanowisko to pełnił także w rządach Romana Odzierzyńskiego (1950–1953) i Jerzego Hryniewskiego (1954). W 1956 wyjechał na stałe do Kanady, gdzie czynnie uczestniczył w życiu Polonii, m.in.