Wojciecha Dutkiewicz (ur. 23 kwietnia 1896 w Rogoźnie, zm. 28 stycznia 1990 tamże) – polska nauczycielka i działaczka społeczna, uczestniczka powstania wielkopolskiego, członkini ruchu oporu podczas II wojny światowej.
Życiorys Wojciecha Dutkiewicz była córką Antoniego Dutkiewicza i Katarzyny z d. Cholewińskiej. W 1913 roku ukończyła rogozińską niemieckojęzyczną Wyższą Szkołę Dziewcząt, a następnie zdała maturę w poznańskim Gimnazjum Karola Marcinkowskiego. Następnie wyjechała do Szwajcarii, gdzie studiowała romanistykę we Fryburgu, a także uczyła się języka angielskiego w Estavayer-le-Lac. Studia ukończyła w 1915 roku. Powróciwszy do Poznania w rok później uzyskała nostryfikację dyplomu szwajcarskiego. Od 1915 roku pracowała jako nauczycielka w Zakładzie Aleksandry Słonimskiej w Poznaniu. Z chwilą wybuchu powstania wielkopolskiego wstąpiła do polskiej Tajnej Organizacji Zbrojnej. Od początku 1919 roku – wraz z siostrami: Marią i Moniką – pełniła funkcję sanitariuszki w szpitalu powstańczym, utworzonym w budynku Seminarium Nauczycielskiego w Rogoźnie. Pod koniec stycznia 1919 roku udała się do Poznania, gdzie również pracowała w służbach medycznych. Od marca 1919 została zatrudniona przez dowództwo Frontu Wielkopolskiego jako tłumaczka Międzynarodowej Misji Wojskowej, której przewodził marszałek Ferdinand Foch.