Lewicowy komunizm – jeden z nurtów komunistycznych popieranych przez lewicę komunistyczną, której początki można datować na rok 1918. Wywodzi się z krytyki idei politycznych bolszewików, z pozycji rozumianych jako bardziej marksistowskie, proletariackie, lub internacjonalistyczne niż poglądy reprezentowane przez Międzynarodówkę Komunistyczną po jej pierwszym i drugim kongresieNon-Leninist Marxism: Writings on the Workers Councils (zawiera prace autorstwa Gortera, Pannekoeka, Pankhurst i Rühle), Red and Black Publishers, St Petersburg, Florida, 2007. ..
Lewicowi komuniści identyfikują się jako internacjonalistyczni socjaliści. Potępiają stalinizm jako ruch i system przeciwny interesom klasy pracowniczej i formę kapitalizmu państwowego. Uważają trockistów i socjaldemokratów za „lewicę kapitału”, nie socjalistów. Niektórych anarchistycznych komunistów widzą również jako internacjonalistycznych socjalistów.
Dwie główne tradycje w obrębie lewicowego komunizmu to niemiecko-holenderska (komunizm rad) i włoska. Do zwolenników lewicowego komunizmu zaliczali się m.in. Amadeo Bordiga, Herman Gorter, Anton Pannekoek, Otto Rühle, Sylvia Pankhurst i Paul Mattick.