W latach 20. był przydzielony do 1 pułku łączności. Był kierownikiem Centralnych Zakładów Wojsk Łączności. 15 sierpnia 1922 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Szefostwa Łączności. Jego podwładnym był wówczas mjr Teofil Mazur, także ofiara zbrodni katyńskiej. Został awansowany do stopnia pułkownika łączności ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Następnie był szefem 1 Okręgowego Szefostwa Łączności w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku łączności. W kwietniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IV na sześć miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako pułkownik rezerwy w korpusie oficerów łączności był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer w dyspozycji dowódcy OK I i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.