Budowa thumb|left|Zdobyczny G. IIIa w malowaniu alianckim, widoczny zdwojony statecznik ogonowy Dwusilnikowy dwupłat, z podwoziem z kołem przednim, o długości 12,80 m i rozpiętości 23,70 m. Napędzany przez dwa silniki rzędowe Mercedes D.IVa o mocy 260 KM, ze śmigłami w układzie pchającym. Kadłub o konstrukcji drewnianej, kryty płótnem. Centralna jego część był całościową konstrukcją, mieszczącą kabinę załogi, bomby, zbiorniki paliwa i silniki. Skrzydła składały się z centralnej części z rur stalowych i z łatwo demontowalnych sekcji zewnętrznych, z dźwigarami z drewna jodłowego, wzmocnionymi odciągami i rurkami stalowymi. Konstrukcja taka znacząco ułatwiała transport koleją. Obydwa płaty wyposażone były w lotki. Podwozie główne było zdwojone, a kółko przednie zabezpieczało przed kapotażem.
Załoga trzyosobowa, uzbrojenie obronne stanowiły 2–3 km-y Parabellum. Na niektórych egzemplarzach montowano także działka Becker kal. 20 mm.
Wprowadzony na wiosnę 1918 wariant G IIIa różnił się zdwojonym poziomym usterzeniem i statecznikiem ogonowym. Łącznie w zakładach Friedrichshafen, Daimler i Hanseatische wyprodukowano 345 lub 338 samolotów obu wersji.