Po zakończeniu wojny, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu majora. Służył w 8 pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 14 marca do 10 czerwca 1920 był dowódcą 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. W tym czasie pułk pod jego dowództwem wykonał ofensywę na Dniepr. Został awansowany na stopień podpułkownika jazdy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. Jako oficer nadetatowy 11 pułku Ułanów Legionowych w 1923, 1924 sprawował stanowisko komendanta Komendy Uzupełnień Koni Nr 18 w Stanisławowie. Potem został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 r., jako podpułkownik w stanie spoczynku, był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer w dyspozycji dowódcy O.K. VI i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów.
Jako emerytowany oficer w 1928 zamieszkiwał w Wodnikach. Z żoną Olgą byli ostatnimi dziedzicami Wodnik z Łanami do września 1939 r..