W lipcu 1918 roku brał udział w powstaniu przeciwko bolszewikom w okręgu uralskim. W sierpniu tego roku przystąpił do formacji polskich w Ufie. W kwietniu 1919 roku zostaje mianowany na stopień majora. Do marca 1920 roku służył w formacjach Wojska Polskiego na Syberii, gdzie był m.in. przedstawiciel W.P. przy głównodowodzącym wojskami Aliantów na tym obszarze.
24 maja 1920 roku wrócił drogą okrężną do Polski. Od czerwca do lipca 1920 roku służył w II. Oddz. Naczelnego Dowództwa. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, od sierpnia 1920 roku do kwietnia 1921 roku, był szefem sztabu w Brygadzie Syberyjskiej, z którą brał udział w bitwie o Warszawę i rozgromieniu armii konnej Gaja. W 1921 roku odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:2 listopada 1923 roku został przydzielony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, do 80 pułku piechoty z jednoczesnym odkomenderowaniem na jednoroczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, w latach 1923–1924. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko szefa sztabu. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 48.