Pierwszy wewnętrzny konflikt, z którym musiał się zmierzyć dotyczył hrabstwa Besalú. W 917 roku zmarł jego władca i wuj Sunyera, Radulf I z Besalú. Pretensje do hrabstwa zgłosił brat barcelońskiego władcy, Miro, hrabia Cerdanyi. Ponieważ dziedziczenie w tych czasach nie zawsze odbywało się na zasadzie primogenitury, to karoliński władca (którego lennikiem byli obydwaj bracia) nadawał je często według własnego uznania członkom rodu lub temu, kto je faktycznie posiadał. Od panowania Wilfreda Włochatego jednak władza pozostawała w jednym rodzie, dynastii Urgel. W konflikcie zwyciężył Miro, ale w zamian za to wycofał swoje pretensje do tronu w Barcelonie. W czasie trwania konfliktu monarcha był już żonaty.
Sunyer prowadził zdecydowanie bardziej ekspansywną politykę niż jego poprzednicy, aktywnie walcząc z sąsiadującymi Maurami. Stoczył z nimi bitwy pod Lleidą i Tarragoną. W międzyczasie nawiązał kontakty z Kalifatem Kordowy, od którego odpadały wówczas północne prowincje. W 912 roku Muhammad-al-Tawil z Hueski pokonał barcelońskie wojska w bitwie w dolinie Tàrrega. Kontratak Sunifreda dwa lata później odepchnął jednak muzułmańskie siły od Barcelony i doprowadził do śmierci al-Tawila.