majątek został podzielony. Justynianów przypadł jego najmłodszemu synowi marszałkowi dryssieńskiemu Janowi Niemirowiczowi-Szczyttowi (zm. 1851), ożenionemu z Anną z Bobrowskich (zm. 1866 w Krasławiu). Po bezdzietnej śmierci marszałka dryssieńskiego Jana Niemirowicza-Szczytta dobra te odziedziczył jego bratanek marszałek dryssieński i witebski Justynian Niemirowicz-Szczytt (1814-1894) - syn marszałka połockiego Tadeusza Niemirowicza-Szczytta (1778-1840 w Sokoliszczach) i Eweliny z domu Hurko-Romejko (córki gubernatora Józefa Hurko-Romejko). Po śmierci Justyniana w 1894 roku najprawdopodobniej Justynianów odziedziczyli jego wnukowie (synowie jego córki Katarzyny I v. hr. Mostowskiej II v. Hrebnickiej): Justyn (ur. w 1875 roku) i Jan (ur. w 1877 roku) HrebniccyT. Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 360-372A. Haratym, Justynian Szczytt Niemirowicz [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. 47. 2011, s. 565–567..
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Justynianów, wcześniej należący do województwa połockiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie powiatu drysieńskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Uzmiony zostały zagarnięte przez Rosjan 21 lat później.