1750–1812), a po nim – jego syn, znów Eustachy (który wzniósł tu kaplicę katolicką pw. matki Bożej w 1823 roku), po nim – jego syn Ignacy (1817–1893), marszałek szlachty guberni witebskiej, i wreszcie jego syn, Marian (1864–1930), ostatni właściciel Kochanowicz.
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Kochanowicze, wcześniej należące do województwa połockiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu drysieńskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. W 1811 roku cała gmina Kochanowicze liczyła 1372 dusz. W 1823 roku miejscowość miała status miasteczka. W 1838 roku żyło tu 359 osób, z czego 74 szlachty, 163 Żydów i 66 chłopów (reszta to księża, mieszczanie, emerytowani żołnierze i inni). W drugiej połowie XIX wieku działały tu szpital i szkoła. W 1878 roku przeprowadzono renowację cerkwi. W 1904 roku liczba mieszkańców zmniejszyła się do 24 osób.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Kochanowicze znalazły się na terenie ZSRR. W 1924 roku ustanowiono tu siedzibę sielsowietu, jednocześnie obniżając rangę miejscowości do statusu wsi. Od 1991 roku Kochanowicze znajdują się na terenie Republiki Białorusi. Od 2009 roku mają status agromiasteczka.