Podczas II wojny światowej ukończył studia medyczne w 1941 na Lwowskim Instytucie Medycznym. Uzyskał tytuł naukowy doktora. Pracował we Lwowie. Był zatrudniony na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Później trafił do Sanoka, gdzie pracował w szpitalu przy ulicy Stanisława Konarskiego w Sanoku. W trakcie okupacji niemieckiej był członkiem konspiracyjnej służby zdrowia w Sanoku, działając w strukturze Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Został aresztowany przez Niemców, po czym odzyskał wolność. Po nadejściu frontu wschodniego i wkroczeniu 3 sierpnia 1944 Armii Czerwonej do Sanoka tego dnia w szpitalu został przyjęty radziecki batalion sanitarny, zaś po odbiciu miasta przez Niemców 4 sierpnia 1944 Marian Killar pozostawał w szpitalu jako jedyny polski lekarz i udzielał pomocy przyjętym do szpitala rannym żołnierzom radzieckim. Podczas walk w sierpniu 1944 wraz z kilkoma pracownicami schronił się w piwnicy szpitala (wśród nich była pielęgniarka Salomea Zielińska).
W drugiej połowie 1944 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Następnie pracował w służbie medycznej 2 Armii Wojska Polskiego. Po wojnie pozostawał przez wiele lat oficerem ludowego Wojska Polskiego