Na szczególnie wysokim poziomie w seminarium stała nauka śpiewu cerkiewnego. Jeden z pierwszych łotewskich chórów męskich, Rerkona koris, powstał w latach 80. XX wieku właśnie przy szkole. Z inicjatywy arcybiskupa ryskiego i mitawskiego Arseniusza do programu seminarium wprowadzono naukę podstaw medycyny. Przy seminarium utworzono również dwuletnią szkołę, której absolwenci mogli zostać nauczycielami w wiejskich szkołach parafialnych. Kierowano do niej głównie tych seminarzystów, których uznano za niezdolnych do ukończenia pełnego cyklu nauczania.
Po I wojnie światowej, po powstaniu niepodległego państwa łotewskiego, seminarium odebrano dotychczasowy budynek, w którym rozmieszczono siedzibę Akademii Medycznej. Szkoła wznowiła działalność w 1926 i pozostawała czynna do 1936, gdy zreorganizowano ją w Instytut Teologii Prawosławnej na Uniwersytecie Łotewskim. Po agresji radzieckiej na Łotwę został on zlikwidowany.
Seminarium wznowiło działalność po odzyskaniu przez Łotwę niepodległości.