Bliski współpracownik Dzierżyńskiego, wyróżniał się gorliwością w zwalczaniu „kontrrewolucjonistów”, „reakcjonistów”, „obszarników” i wszelkich innych przeciwników władzy bolszewickiej; podczas „czerwonego terroru” stwierdzał, że o losach masowo branych zakładników i więźniów miało rozstrzygać tylko to, „do jakiej klasy należą, jakie jest ich pochodzenie, wykształcenie, zawód”. W lipcu 1918 kierował tłumieniem powstania lewicowych eserowców w Moskwie. Od lipca do listopada 1918 przewodniczący Czeki, Trybunału Wojskowego i członek Rewolucyjnej Rady Wojskowej Frontu Wschodniego, od 2 kwietnia do 16 sierpnia 1919 przewodniczący Wszechukraińskiej Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych Ukraińskiej SRR, w sierpniu-wrześniu 1919 przewodniczący kijowskiej gubernialnej Czeki, od 17 września 1919 do września 1920 szef Tajnego Wydziału Operacyjnego Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych Ukraińskiej SRR, 1922–1923 zastępca przewodniczącego Głównego Zarządu Przemysłu Górniczego.