W grudniu 1317 roku król Birger I zaprosił na ucztę swych braci Eryka i Waldemara, a następnie uwięził ich i zagłodził, obawiając się ich rosnącej siły i tego, że syn Eryka Magnus Eriksson został dziedzicem Królestwa Norwegii. Spowodowało to bunt poddanych, w którym kluczową rolę odegrał Mats, i wygnanie Birgera I w czerwcu 1318. Wkrótce zgromadzenie w Uppsali, złożone z duchowieństwa i szlachty, wybrało trzyletniego Magnusa Erikssona na króla, a Matsa na regenta. Silną pozycję, podobną do królowej-matki miała matka nowo obranego monarchy, Ingeborg Hakonsdatter, jego sojuszniczka. Regencja trwała rok i 11 dni, do momentu, gdy tytuł formalnie obrała Ingeborga.
Mats wciąż pozostał na znaczącej pozycji, choć już bez tytułu drots i regenta. Odnowił zamek w Turku. 12 sierpnia 1323 roku wynegocjował z Nowogrodzianami pokój ze Szlisselburga (wówczas: Pähkinäsaari), który zakończył wojnę i ustalił granicę między państwami.
W 1324 roku został kapitanem Finlandii, gdzie sprawował faktyczną władzę na terenach Finlandii Południowo-Zachodniej, Satakunta i Uusimaa. Zmarł dwa lata później.
Bibliografia Biografia w Nordisk familjebok Biografia w słowniku
Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1326 Kategoria:Władcy Szwecji Kategoria:Postacie średniowiecza Kategoria:Szwedzcy regenci