Od początku XIX wieku dobra te należały do rodziny Świackich herbu Ślepowron. Bielica należała do najzamożniejszych dworów Białej Rusi. W połowie XIX wieku należała do Józefa (albo Michała) Świackiego, a po jego śmierci – do 1917 roku, do jego syna Karola (zm. w 1929 roku). Według lokalnej legendy bogactwo rodziny pochodziło od znalezionego skarbu Napoleona, który – wracając spod Moskwy – zatopił w jednym z okolicznych jezior 800 pudów złota i klejnotów. Świaccy mieli jakoby odnaleźć ten skarb.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Stara Bielica znalazła się na terenie ZSRR. Od 1991 roku znajduje się na terenie Republiki Białorusi.
Dawny pałac Świaccy zbudowali prawdopodobnie na początku XIX wieku murowany, klasycystyczny pałac, który później był przebudowywany i rozbudowywany. Według pierwotnego planu był to symetryczny, parterowy budynek wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, z wysokimi, jasnymi suterenami. Jedynie w części środkowej, zaakcentowanej ryzalitem, był piętrowy. W elewacji frontowej w ryzalicie tym był portyk z półkolistymi zwieńczeniami między czterema toskańskimi kolumnami. Pięterko nad wejściem było zwieńczone trójkątnym szczytem z kartuszem herbowym właścicieli.