Długosz natomiast w L.B. (t. II s. 392) podaje że w Drugni stoi kościół parafialny, murowany z kamienia, pod wezwaniem św. Zygmunta. Kolatorem jest król Polski, do którego wieś ta należała.
Dziesięcina z tej wsi szła do Chmielnika i dla plebana w Drugni. Ma wówczas pleban swe pola w stronie młyna. Z młyna pobiera trzecią miarkę, z sadzawki królewskiej trzecią część ryb łowionych. Ma trzy łąki, karczmę, zagrodnika pracującego dzień (pieszego).
Z opisu wizyt kardynała Radziwiłła (1596–1598 – archiwa kościelne) wiadomo, że do plebanii należał folwark, który jeden z plebanów sprzedał przy kieliszku staroście chęcińskiemu Dębińskimu. Po tym fakcie plebana długo w Drugni nie było. „Wywłoki odprawiali nabożeństwo” jak pisze Ks.Bukowski (I. 64.3) Drugnia należała wówczas do dekanatu Kijskiego.
Z zapisów ks. Szymona Koczowskiego plebana w Drugni około 1620 r. wiadomo że kościół i plebania w Drugni zgorzały w 1617 r. Kościół odbudowano jako drewniany w roku 1790 wspomina o nim jako o kościele drewnianym typu wiejskiego ówczesny proboszcz ks. Gogulski.
Dnia 19 kwietnia 1876 r. o godz. 4 po południu kościół w Drugni zgorzał ze szczętem, Staraniem ks. Szczepańczyka i kosztem parafian odbudowany został po pożarze jako murowany.