Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku folwark wrócił do Polski, znalazł się w gminie Brodnica powiatu pińskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Do połowy XX wieku stał tu niewielki (siedmioosiowy) dwór lub pałac wybudowany około 1820 roku. Był to drewniany, wysoko podpiwniczony, klasycystyczny prostokątny budynek. Obie jego dłuższe elewacje były prawie identyczne: na środku każdej z nich znajdował się ganek, którego trójkątny szczyt był wsparty dwiema parami kolumn. Ganek ogrodowy był nieco większy. Dwór kryty był gładkim czterospadowym dachem gontowym.
Po wejściu do sieni po prawej był pokój jadalny, po lewej – biblioteka, a na wprost – duży (8 x 6 m) salon z przeszklonymi drzwiami wychodzącymi na ganek ogrodowy.
W czasie I wojny światowej w Ostrzycy rezydował sztab niemiecki, jednak całe wyposażenie domu ocalało, aż do 1939 roku. Na ścianach wisiały obrazy, m.in. dwa porterty Bacciarellego (których autentyczność potwierdzili eksperci w Warszawie przed 1939 rokiem), ponadto trochę innych obrazów, w tym pędzla Kossaków i Fałata. Ze względu na pokrewieństwo rodziny z Józefem Ignacym Kraszewskim przechowywano tu niektóre jego listy i rękopisy.