Budowa obiektu trwała dwa lata, a w pracach brała udział żona Bowcotta, Helene Aspinall, oraz inżynier budowlany Eric Karsh. Vancouver Biennale kwotą 10 000 CAD częściowo pokryła koszty budowy i postawienia konstrukcji. Pozostałe koszty poniósł sam pomysłodawca. Po umiejscowieniu rzeźby, Bowcott zorganizował kampanię crowdfundingową, w której efekcie odzyskał 6500 CAD z wydanej sumy pieniężnej. Bowcott stwierdził, że rzeźba wyraża krytykę marnotrawstwa i zarazem pochwałę mobilności i technologii.
Materiały thumb|Samochody osadzone na pniu z bliskaRzeźba składa się z pięciu samochodów umieszczonych na drewnianej podstawie pochodzącej z jednego drzewa. Modele aut, które wykorzystano to BMW E38, Honda Civic, Volkswagen Golf I w wersji kabriolet oraz postawiony na szczycie Pontiac Trans Am z 1981 roku. Pojazdy zostały przekazane autorowi pracy przez lokalne złomowisko, a ich silniki, skrzynie biegów i układy przeniesienia napędu zostały wymontowane w celu obniżenia wagi. Zostały także odmalowane. Do dostarczenia energii do przednich i tylnych świateł samochodów użyto układ elektryczny zasilany energią słoneczną. Pojazdy są przymocowane do stalowej kolumny, która biegnie przez środek konstrukcji i przechodzi także przez pień, który w celu montażu musiał zostać przecięty na dwie części.