Wziął udział w zamachu stanu w Syrii w marcu 1963, po którym partia Baas objęła autorytarną władzę w Syrii. Nadal był członkiem legalnie już działającego w strukturach partii Komitetu Wojskowego (do jego likwidacji w 1965). W listopadzie 1963 objął dowództwo 70 Brygady Pancernej stacjonującej w Al-Kiswie. Poparł Salaha Dżadida i jego radykalną frakcję partii Baas w rywalizacji o wpływy w Syrii z gen. gen. Aminem al-Hafizem, stojącym na czele Narodowej Rady Dowództwa RewolucjiN. van Dam, The Struggle..., s. 43.. W lutym 1966 radykałowie z Dżadidem i Hafizem al-Asadem na czele przeprowadzili drugi zamach stanu, po którym przejęli władzęN. van Dam, The Struggle, s. 47.. Po przewrocie al-Mir został przewodniczącym biura ds. oficerów w siłach zbrojnych Syrii. Walczył w wojnie sześciodniowejN. van Dam, The Struggle..., s. 67., dowodząc jednym z odcinków frontu na wzgórzach Golan. Po klęsce Syrii stracił stanowisko. We wrześniu 1967 znalazł się w Przywództwie NarodowymPrzywództwo Narodowe, z założenia koordynujące działalność partii we wszystkich krajach arabskich (na obszarze zamieszkiwanym przez jeden naród arabski, w myśl idei baasizmu), w praktyce odgrywało jedynie symboliczną rolę w porównaniu z Przywództwem Regionalnym, kierującym partią w Syrii. syryjskiej partii Baas.