1 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do 5 pułku piechoty Legionów, wraz z którym w czasie wojny polsko-ukraińskiej, brał udział jako dowódca plutonu w odsieczy Lwowa. 17 grudnia 1918 mianowano go na stopień podporucznika. Od 20 marca 1919 służył w 4 pułku piechoty Legionów. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której m.in. brał udział 26 lipca 1920 w walkach pod Królowym Mostem, a „za wykazane męstwo, wielką przytomność umysłu, odwagę i doskonałe dowodzenie swoim oddziałem” otrzymał order Virtuti Militari V klasy.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 279. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 22 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy I batalionu 4 pułku piechoty Legionów w Skolem. 31 marca 1924 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 88. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju 1927 został przesunięty w 86 pułku piechoty w Mołodecznie ze stanowiska dowódcy II batalionu na stanowisko dowódcy III batalionu. Z dniem 2 listopada 1927 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze hospitanta, z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty.