Bitwa pod Rząbcem – bitwa partyzancka stoczona 8 września 1944 w lesie pod Rząbcem między oddziałami Narodowych Sił Zbrojnych a oddziałem Armii Ludowej i grupą radzieckich skoczków spadochronowych. Po krótkiej potyczce siły podziemia narodowego dokonały masakry jeńców z ugrupowań komunistycznych.

Przebieg zdarzeń Oddział partyzancki im. Bartosza Głowackiego pod dowództwem kpt. Tadeusza Grochala ps. „Tadek Biały” wraz z oddziałem radzieckim mjr. Iwana Karawajewa ps. „Iwan Iwanowicz”, liczące łącznie 200 ludzi, zgodnie z poleceniem Dowódcy Obwodu, podążały w lasy kieleckie na koncentrację sił AL. 7 września 1944 r. wieczorem przybyły do opuszczonej gajówki w lesie przy miejscowości Rząbiec i zebrały chleb, ziemniaki i inną żywność oraz zarekwirowały bydło bogatego gospodarza. Tam też kwaterowały. Tego samego wieczora do miejscowości nadciągnął oddział NSZ „Żbika”. Nazajutrz podczas postoju dwóch żołnierzy AL z Brygady „Tadka Białego” – Jana Delę ps. „Zbroja” i „Dęba” – wysłano po wodę dla potrzeb kuchni. W drodze powrotnej w pobliżu obozowiska żołnierze ci zostali zaatakowani przez nieznany oddział leśny, składający się z 10 ludzi na furmankach, których pełniący wartę Jan Dela usiłował zatrzymać, lecz na zawołanie „Stój!