W walce zginęło 15 partyzantów z oddziału „Tadka Białego”. Spośród wziętych do niewoli żołnierzy aelowców rozstrzelali Krystynę Pawłowską ps. „Gruba Kryśka”, działaczkę Konspiracyjnej Rady Narodowej z Pińczowa, Mariana Pacieja ps. „Napoleon” z Wolbromia, dowódcę taboru, gwardzistę Orłowskiego, skoczka por. Edwarda z Lubelszczyzny.
Kiedy dowodzący oddziałem AL kapitan Tadeusz Grochal dowiedział się, że Sowieci poddali się, zarządził odwrót i wycofanie się z miejsca walki na odległość 6 kilometrów przez pewien nieobsadzony odcinek pierścienia okrążenia, który rozpoznał por. Stanisław Gębala i z ponad pięćdziesięcioma partyzantami wydostał się z okrążenia – aby do wieczora, przyjmując pozycję obronną, poczekać na dalszy rozwój sytuacji. Druga, większa grupa, którą dowodził por. „Kaleka”, dokonała tego samego. Luka pozwoliła wydostać się osiemnastu aelowcom z szefem sztabu AL Janem Koniecznym ps. „Gorący” na czele, jednak wydostanie się poza pierścień okrążenia zostało okupione dużymi stratami. Odcinek ten miały obsadzić później wojska niemieckie. Nie zdołała wydostać się kompania kapitana Juszczyka i nie wydostali się partyzanci-żołnierze radzieccy.
Brygada zdobyła znaczną ilość broni, m.in.