Dysautonomia (dysfunkcja autonomiczna, neuropatia autonomiczna) – ogólne określenie szeregu schorzeń medycznych, w których autonomiczny układ nerwowy nie działa prawidłowo. Dysautonomia to rodzaj neuropatii, dotykający nerwy przenoszące informacje z mózgu i rdzenia kręgowego do serca, pęcherza moczowego, źrenic, gruczołów potowych i naczyń krwionośnych. Dysautonomia może być doświadczana na wiele sposobów, w zależności od rodzaju narządu, który jest dotknięty najbardziej. Mogą to być trudności z zachowaniem określonej pozycji ciała lub problemy trawienne.
Diagnoza jest stawiana po przeprowadzeniu badań sprawdzających działanie autonomicznego układu nerwowego, skupiając się na najbardziej dotkniętych narządach. Proces diagnostyczny może również ustalić czy przyczyną objawów nie jest toczący się już inny proces chorobowy. Ze względu na kompleksowość objawów, jak i bardzo niską świadomość o istnieniu tego schorzenia wśród środowisk medycznych, przeciętny czas diagnozowania dysautonomii wynosi 6 lat. Szacuje się, że na to schorzenie może cierpieć aż około ośmiu milionów osób na świecie, co stanowi około 1 promil całej populacji.