Powrócił do Klużu i został asystentem inspektora w Narodowym Muzeum Zoologii, rok później wyjechał do Budapesztu, gdzie został wykładowcą na Uniwersytecie. W grudniu 1891 został członkiem towarzystwa etnograficzno-antropologicznego Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1902 został profesorem Uniwersytetu Technicznego w Budapeszcie, był członkiem węgierskiej Akademii Nauk. Pod koniec życia załamał się psychicznie po śmierci syna, który zginął w I wojnie światowej.
Działalność naukowa Specjalizował się w badaniach nad niewielkimi skorupiakami, do których należą oczliki i wrotki. Zajmował się również stawonogami i wijami, zarówno występującymi na terenie Węgier, jak i w innych krajach. Było to możliwe dzięki kontaktom z naukowcami badającymi faunę wodną nie tylko Europy, ale również Pacyfiku i Antarktyki. Na zlecenie Francuskiej Akademii Nauk stworzył monografię skrzelonogów, a także opracowania dotyczące wrotków gatunku Asplanchna oraz Anuraea. Opisał ponad tysiąc taksonów, po jego śmierci zgromadzoną przez niego kolekcję przekazano do Muzeum Historii Naturalnej w Budapeszcie.