Powyższa klasyfikacja geochemiczna odnosi się do składu stopu magmowego i nie może wynikać z akumulacji kryształów (jak w perydotytach). Krystalizacja frakcjonalna w typowym potoku lawy komatytowej tworzy sekwencję o składzie zmieniającym się między facjami. Ku górze spada zawartość MgO, Cr i Ni, a rośnie zawartość Al, , Na, CaO i . Innymi skałami bogatymi w tlenek magnezu, ale też tlenek potasu, bar, cez i rubid są lamprofiry, kimberlity oraz inne rzadkie skały ultramaficzne, potasowe lub ultrapotasowe.
Morfologia i występowanie Komatyty często mają strukturę lawy poduszkowej, z autobrekcją na górnej powierzchnią, co odpowiada erupcji podwodnej, podczas której gwałtowne schłodzenie tworzy zestaloną skorupę na powierzchni potoku. Facje proksymalne są cieńsze i przekładane osadami, które tworzą siarczki, czarne łupki, czerty i bazalty toleitowe.
Istnieje hipoteza, że komatyty tworzyły się ze stosunkowo uwodnionych skał płaszcza ponad strefą subdukcji, podobnie jak współczesne boninity; taki scenariusz wymagałby niższych temperatur topnienia. Jednakże ekstruzywny charakter erupcji odpowiada bezwodnej magmie; cechy strukturalne komatytów udało się odtworzyć eksperymentalnie bez udziału wody, a argumenty teoretyczne przemawiają za wyższymi temperaturami płaszcza w archaiku.
Cechy teksturalne