Kluczowym czynnikiem jest ułamek molowy dwutlenku węgla w płynie metamorficznym oznaczany . Jeżeli ma wartość powyżej 0,5, reakcje metamorficzne sprzyjają powstawaniu talku, magnezytu (węglan magnezu) lub dolomitu i tremolitu z grupy amfiboli. W przypadku gdy jest poniżej 0,5, reakcje zachodzące w obecności wody sprzyjają produkcji serpentynitu. Najczęściej powstają minerały: chloryt, antygoryt z grupy serpentynów, brucyt. Śladowo mogą być obecne talk, dolomit i tremolit mogą być obecne, jako że rzadko się zdarza, aby dwutlenek węgla nie był obecny w płynach metamorficznych. Przy wyższym stopniu metamorfizmu, kiedy skała się odwadnia, dominują antofyllit, enstatyt, oliwiny i diopsyd.
Różnice mineralogii w facjach potoku komatytowego Stop komatytowy ma tendencję do krystalizacji frakcjonalnej; na spągu gromadzi się kumulat oliwinowy o wysokiej (do 50%) zawartości tlenku magnezu, przez co wyżej zawartość tego związku maleje. Współczesna, metamorficzna mineralogia komatytów wiąże się ze składem chemicznym, co pozwala na wnioskowanie co do ich facji wulkanicznych i pozycji stratygraficznej.