Epoka brązu w Polsce Montelius Reinecke Datowanie (regionalnie) I okres, wczesny fazy B2(A2), B2(B) 2300/2200–1700 p.n.e. II okres, starszy fazy B2(C1), B2(C2) 1700–1300 p.n.e. III okres, środkowy fazy B2(D), H(A1) 1300–1100 p.n.e. IV okres, młodszy fazy H(A2), H(B1) 1100–900 p.n.e. V okres, późny faza H(B2) 900–700 p.n.e.
Na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. umiejętność obróbki metali dotarła na ziemie polskie. Kultury związane z wczesną epoką brązu w zasadzie jeszcze nie znały technologii wytwarzania brązu, jednak pojawiły się pierwsze wytwory z miedzi, srebra i złota pochodzące z importów. Przyniosły je w latach 2300–2100 p.n.e. nowe grupy ludzkie z południa Europy reprezentujące kultury oparte na tradycji kultur ceramiki sznurowej: kultura strzyżowska i kultura mierzanowicka. Po nich pojawiły się kultura madziarowska i kultury związane z kulturą unietycką, do nich należą kultura grobsko-śmiardowska i kultura iwieńska. W tym czasie powstały silne ośrodki metalurgiczne.
W połowie 2 tysiąclecia ziemie polskie, w dorzeczach Odry i Wisły, znalazły się w orbicie wpływów czeskopalatynackiej i środkowodunajskiej kultury mogiłowej.