Polityka wewnętrzna – bunty w Lasta thumb|Łaźnie Fasiledesa w Gonderze Po buncie władcy Lasta, Melki Krystosa w 1628, zbuntowana prowincja nie chciała się podporządkować Fasidelesowi, gdy ten objąwszy władzę zerwał stosunki z Kościołem Rzymskokatolickim. Celem Melki Krystosa było całkowite oderwanie się od cesarstwa. Na przełomie 1632 i 1633 armia z Lasta znienacka zaatakowała Fasiledesa i zmusiła go do ucieczki po zakończeniu bitwy w Libbo w Begiemdyr. Kolejna wojna z prowincją Lasta miała miejsce w latach 1634–1635. Razem z Krystosem przeciw cesarzowi wystąpił wtedy zarządca prowincji Tambien – Zemarjam. Wojna ta została przerwana wskutek klęski głodu. W wyniku napadów zbrojnych władców Tambien i Lasta, zniszczeniu uległy obszary rozpościerające się od Gonderu aż po Lasta. W późniejszych latach bunty w Lasta powtarzały się. W 1660 roku lasteński władca Melka Marjam, oraz pretendujący do objęcia tronu brat cesarza – Klaudiusz, przegrali wojnę z Fasiledesem. Po jej zakończeniu Melka Marjam poddał się i zaczął płacić cesarzowi daninę. Oprócz tego Fasiledes oddał Marjamowi swoją córkę Tyukylian za żonę, aby zacieśnić więzi polityczne pomiędzy Gonderem, a Lasta. W 1666 przeciwko cesarzowi wystąpił jego własny syn – Dawid, ale został przez ojca szybko uwięziony na górze Uehni Amba.