Tinódiego należy więc rozumieć jako takiego kronikarza, który w formie wierszowanej przekazywał wydarzenia historyczne swoich czasów, w pierwszym rzędzie zwracając uwagę na wiarygodność, a nie na wartość artystyczną. Z tego „poetyckiego wyznania” wynika, dlaczego Tinódi wybrał formę poezji śpiewanej. Mógł uważać, że tylko w ten sposób jego dzieła dotrą do żołnierzy z zamków granicznych, czyli do tych, do których przede wszystkim chciał przemówić. W czasach Tinódiego większością byli ci, którzy czytali mało książek, ale chętnie słuchali śpiewanych opowieści.
Jako pisarz historyczny Tinódi zajmuje znacznie bardziej poczesne miejsce w literaturze węgierskiej, niż jako poeta. Zasadniczo to on w pełni opracował historię Węgier w latach 1541 do 1552. W jego przypadku, wszystkie możliwe do zweryfikowania zdarzenia, okazały się wiarygodne.
XVI-wieczna historia Węgier obfitowała w wydarzenia i coraz więcej ludzi starało się uwiecznić ciężkie doświadczenia, które dotknęły okolice ich miejsca zamieszkania lub też cały kraj. Osobą, która zajęła się zbieraniem i pieczołowitym przechowywaniem takich prac historycznych, okazał się biskup egerski Antal Verancsics.