W 1948 stanął na czele Obszaru Południowego („Niemen”).
W lutym 1949 brał udział w naradzie dowódców partyzantki litewskiej na terenie Okręgu Prisikėlimas między Radziwiliszkami a Bejsagołą, na której 16 lutego została przyjęta deklaracja Rady Litewskiego Ruchu Walki o Wolność (lit. Lietuvos laisvės kovos sąjūdis, LLKS). Ramanauskasowi powierzono funkcję zastępcy przewodniczącego Prezydium Rady LLKS Jonasa Žemaitisa „Vytautasa”. Na początku 1950 Ramanauskas został dowódcą sił zbrojnych LLKS oraz otrzymał stopień pułkownika.
Równolegle z działalnością zbrojną brał udział w redagowaniu i wydawaniu prasy podziemnej, w której również publikował: „Trečias skambutis” (1945), „Mylėk Tėvynę” (1946–1947), „Laisvės Varpas” (1947–1949), „Swobodnoje słowo” (1947–1949, skierowane do żołnierzy sowieckich), „Partizanas” (1949–1950), „Miško brolis” (1951–1952). W latach 1948–1952 wydawał biuletyn z wiadomościami międzynarodowymi. Był również autorem wspomnień (wydanych po odzyskaniu niepodległości przez Litwę) „Daugel krito sūnų...”