Wsparcie rozwoju wysp przez Unię Europejską spowodowało w końcu XX wieku znaczny rozwój ekonomiczny, co w krótkim czasie przyczyniło się do zniszczenia około 50% dotąd zachowanych siedlisk naturalnych – głównie z powodu powiększenia terenów rolniczych i infrastruktury, w konsekwencji też pogorszenia warunków wodnych, co skutkuje wysychaniem zbiorników i mokradeł. Rozwój turystyki wiąże się z zabudową terenów nadmorskich, co przyczynia się do ograniczania zasobów roślinności typowej tych siedlisk. Wielkie szkody powodują inwazje gatunków zawlekanych przez człowieka – bardzo agresywnych gatunków istotnie zmieniających naturalne układy roślinności jest kilkanaście, wśród nich Pittosporum undulatum na terenach niżej położonych, Carpobrotus edulis na wybrzeżu, Hedychium gardnerianum na mokradłach.
Wszystkie wyspy archipelagu objęte są w znacznym stopniu formami ochrony przyrody, teoretycznie mającymi zabezpieczać walory środowiska przyrodniczego. W praktyce podkreśla się jednak ograniczoną skuteczność tych form, ze względu na niedostateczną ich powierzchnię dla zachowania ekosystemów i gatunków, brak praktycznego zabezpieczenia przed wieloma zagrożeniami (np.