Wieloletnia zmarzlina stanowi barierę dla przesiąkania wody w głąb profilu, co utrudnia procesy ługowania i bielicowania.
Na powierzchni tundrowej gleby glejowej leży poziom organiczny (O) składający się ze storfiałej materii organicznej (ektopróchnicy), pod którym może występować cienki poziom próchniczny (A). Leżący poniżej poziom glejowy (G) może być całkowicie oglejony o barwie szaroniebieskiej albo mieć mozaikę barw sinych i rdzawych. Głębiej występuje zamarznięta skała macierzysta (poziom kriogeniczny) bez wyraźnych śladów oglejenia. Gleby te charakteryzują się kwaśnym lub bardzo kwaśnym odczynem, dużą kwasowością wymienną i hydrolityczną oraz dużą ilością ruchliwego żelaza.
Kierując się z północy na południe obszaru tundry, wraz ze wzrostem średniej temperatury, opadów i głębokości rozmarzania wieloletniej zmarzliny, zmienia się również charakter gleb glejowych. W tundrze arktycznej są one płytkie i współwystępują z glebami kriogenicznymi (poligonalnymi i strukturalnymi). W południowej części strefy spotyka się bardziej kwaśne gleby glejowe zbielicowane, gdzie bielicowanie rozumie się, za naukowcami rosyjskimi, bardzo szeroko: występujące pod poziomem próchnicznym przejaśnienie może być związane z procesami bielicowania, oglejenia lub lessiważu.