Lata 60. – 80. Rozkwit jej kariery przypadł na lata 60.Diccionario de Actrices del Cine Argentino (1933–1997) Segunda Edición, Editorial Corregidor, 2009., kiedy to pojawiła się w argentyńskiej telewizji. Wystąpiła m.in. w Los suicidios constantes (1961),Su comedia favorita (1965), Mujeres en presidio (1967), Muchacha italiana viene a casarse (1969), Alta comedia (1971) czy w Malevo (1972).
Z sukcesami występowała także w teatrze, np. w Amanda Viale. W 1976, zagrała w telewizyjnej wersji sztuki El amor tiene cara de mujer, która jednak zdobyła takiego uznania, jak oryginał. Wraz z aktorką Amelią Bence współtworzyła program Las 24 Horas, emitowany w latach 1981–1985.
Kolejne spektakle z jej udziałem to Cuarteto, Fetiche, Mujeres por la identidad, Cien años de Belgrano, El último encuentro i in.Interview with Hilda Bernard: "I do as an older person because I am (older)" Clarín, 2008-06-28 Wystąpiła także w 20 filmach, np. Vení conmigo (1973); w komedii Autocine Mon amour (1972); Enigma de mujer (1956);