W 1950 Pietro Ingrao objął mandat posła do Izby Deputowanych. W niższej izbie włoskiego parlamentu zasiadał nieprzerwanie do 1992 w okresie I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji. Od 1954 był członkiem kierownictwa partii komunistycznej, od 1964 do 1972 pełnił funkcję przewodniczącego jej klubu poselskiego. W 1976 Chrześcijańska Demokracja zawarła z PCI tzw. historyczny kompromis („compromesso storico”). Komuniści nie weszli w skład rządu, jednak powierzono im stanowisko przewodniczącego Izby Deputowanych. Funkcję tę objął Pietro Ingrao, pełniąc ją do 1979.
Po rozwiązaniu partii komunistycznej na początku lat 90. działał w Demokratycznej Partii Lewicy, którą opuścił w 1993. Wspierał później działalność Odrodzenia Komunistycznego, do którego wstąpił formalnie w 2005.
Odznaczony Kawalerią Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.
Przypisy
Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Politycy Odrodzenia Komunistycznego Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy stulatkowie Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 2015