Dokumentacja odkryć Wyniki poszukiwań archeologa pozostawały nieznane aż do momentu ich opublikowania po jego śmierci. W 1632 wydano włoską wersję Rzymu podziemnego. Publikację objęli patronatem Kawalerowie Maltańscy oraz kardynał Francesco Barberini. Dzieło wydali oratorianie. W 1951 ukazała się łacińska wersja książki. Autor dołożył wszelkich starań, by dokładnie opisać odnalezione zespoły katakumb, ich lokalizację, strukturę, nazwę, pod którą były znane w czasach starożytnych, kto był ich fundatorem, jacy męczennicy i sławni chrześcijanie zostali w nich pochowani. Szereg identyfikacji Bosio było błędnych, ale i tak przysłużył się on w znaczący sposób do poznania antycznego chrześcijaństwa i archeologii okolic Rzymu. Jak na swoje czasy, jego metoda badawcza musi zostać uznana za naukową. Szereg ilustracji nie znajduje jednak uznania u współczesnych archeologów.
Nieszczęśliwą konsekwencją publikacji dzieła Bosio było wystawienie katakumb na niebezpieczeństwo działalności szabrowników i handlarzy antyków. Chociaż wiele informacji o stanie katakumb i jakości fresków w XVII wieku zachowało się dzięki publikacji odkrywcy, jednak ich część właśnie przez nią została bezpowrotnie utracona.