Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W sierpniu 1914 mobilizował oddziały strzeleckie we Lwowie i wszedł w szeregi batalionu uzupełniającego Andrzeja Galicy. Został mianowany chorążym 4 listopada 1914. Od połowy tego miesiąca służył w Departamencie Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego (DW NKN). Organizował legionową pocztę polową. Od połowy 1915 był przydzielony do oddziału telegraficznego Komendy Legionów Polskich, następnie do 4 pułku piechoty w składzie III Brygady i w jego szeregach brał udział w walkach. Od listopada do grudnia 1915 pełnił funkcję komendanta Stacji Zbornej i Placu Legionów w Kowlu. Od 1916 pracował ponownie jako urzędnik we Lwowie. Od 1917 do 1917 był członkiem komendy okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej.
U kresu wojny brał udział w rozpoczętej obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika. 31 października 1918 stanął na czele grupy obsadzającej pocztę główną. Następnie walczył w Odcinku IV załogi szkoły im. Henryka Sienkiewicza. Odniósł rany w walkach 3 na 4 listopada 1918. Później służył w szeregach II batalionu 2 pułku Strzelców Lwowskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Był oficerem łączności dowództwa Armii „Wschód” i 6 Armii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.