W archiwum Działyńskiego w Kórniku zachował się projekt umowy na wykonanie tej broni przez firmę CP Swinburn & Son w Birmingham. W 1867 przebywając na emigracji w Paryżu Działyński wygłosił kilka prelekcji na temat swojego karabinu, połączonych z jego demonstracją. Podsumowując te informacje można założyć, że broń opracowano między 1863 a 1867.
Konstrukcja Karabin wzorowany był na karabinie Henry'ego i karabinie Dreysego. W karabinie Henry'ego zastosowano magazynek rurowy, który w uproszczonej wersji zastosowano w karabinie Działyńskiego, ale pełni on jedynie formę podajnika naboi. Naboje znajdowały się w magazynku pudełkowym, jednorzędowym, „półślimakowym” sprzęgniętym z rurą-podajnikiem. Na rysunku pokazującym magazynek można policzyć, że przewidziano go na 22 naboje.
W karabinie zastosowano zamek ślizgowo-obrotowy z rączką umieszczoną odwrotnie niż we współczesnej broni, a mianowicie z lewej a nie prawej strony. Naboje z magazynka podawane są na drogę zamka za pomocą wahliwej płytki, która w trakcie ruchu zamka w przód chowa się we wnętrzu jego trzonu. Jan Działyński mieszkał na terenie zaboru pruskiego. Znane mu były więc pruskie karabiny iglicowe Dreysego i prawdopodobnie wzorował się na zamku z tej broni.
Przypisy
Kategoria:Polskie karabiny powtarzalne Kategoria:Broń powstania styczniowego