Intensywność jego cieni, przywodząca na myśl chiaroscuro, sugeruje, że Gong Xian mógł zetknąć się w Nankinie z europejskimi sztychami, przywiezionymi przez jezuickich misjonarzy.
Obrazy Gong Xiana cechują się znaczną powtarzalnością motywów, niektóre z nich powtarzał wielokrotnie w różnych formach obrazów: niewielkich szkicach albumowych lub monumentalnych kompozycjach pejzażowych. Malował posępne, odludne pejzaże, w których nagie drzewa, niskie chmury i zimne rzeki tworzą wrażenie niemalże post-apokaliptyczne. Podobnie jak Wang Yuanqi unikał umieszczania postaci ludzkich w swoich pejzażach. Jeśli pojawiają się w nich ludzkie dzieła, jak domy czy wioski, są bezludne i wyglądają jak opuszczone. To „poczucie katastrofy” może być związane z podbojem przez obcą dynastię (mandżurską) – nieco podobne odczucia niosą dzieła czternastowiecznych malarzy, tworzących po nastaniu mongolskiej dynastii Yuan. Podobny nastrój samotności mają pejzaże współczesnego mu Hongrena, aczkolwiek nie są tak ponure.
Przypisy
Kategoria:Malarze epoki Qing Kategoria:Urodzeni w XVII wieku Kategoria:Zmarli w 1689